اشعار

تویی همان که بنا کرده با مـرامی را            به فـخـر آوَرَد اسـمِ تو هر امـامی را

تو سیـّدالـشـهـدا حمزه‌ای و این یعنی            نداشت هیچکسی این چنین مقامی را

میانِ معـرکـه‌ها تـار و مار می‌کردی            تـمـامِ هــیـمـنـۀ لـشـکـرِ حــرامـی را

اگر امـیر تو باشی، هـمیشه می‌گـویم            به عـالـمی ندهـم مـنـصبِ غلامی را

عمویِ فاطمه! بعد از علی، پیمبر هم            نـدیـد مـثـلِ تو بر زخـم، الـتـیـامی را

تو الـتـیـامِ نـبی، فـاطـمه، علی بودی

تو در کنارِ عـلی، ناصر النـبی بودی

رسید کارِ تو در عـاشقی به جایی که            زدی به معرکه با یاری از خدایی که

همیـشه و همه جا بود ذکـرِ لب‌هـایت            صدا زدی تو انا الحمزه، با صدایی که

تـمـام لـشـکـرِ کـفـّـار را فــراری داد            ولی رسـید در آن لحـظه‌ها نـدایی که

بیا که وقتِ وصال است، قهرمان اُحُد            بـیا رسـیـده زمـانِ خـوشِ رهـایی که

گمانم کنم که خودت با زبانِ خود خواندی            میانِ خـلقِ حـمـاسه همین دعـایی که

به پـیـشگـاهِ خـدا روسـفـیـد بـاشی تو

همیشه خواسته‌‌ای که شهـید باشی تو

خـدا کـند که نیـفـتـد نگـاهِ خـواهـرِ تو            به صورت و جگرِ پاره و به پیکرِ تو

خـدا کـند که نبـیـند تو را میانۀ خـون            چه ازدحامِ عجیبی‌ست، حمزه بر سرِ تو

شـبیه ابرِ بهـاری‌ست چـشمِ فـاطمه و            عـزا گـرفـتـه برایِ غـمت پـیـمبرِ تو

نوشـته‌اند پیـمـبر عـجـیب گـریان بود            چه کرده است مگر دشمنِ ستمگرِ تو؟

خداش صبر دهد بر صفیّه خاتون که            چه دلشکسته نشسته‌ست در برابرِ تو

غـمِ صـفـیـّه کجا و مـصـیـبتِ زینب؟

جهان رواست بمیرد به غربتِ زینب

چه زینبی که به چشمش غمِ مکرَّر دید            غروبِ روزِ دهم کودکانِ مضطر دید

نوشـته‌اند که از رویِ تل زمین افـتاد            همان دقیقه که خنجر به روی حنجر دید

میانِ معرکه او با هزار زحمت و رنج            رسید مقتل و با گریه جسمِ بی‌سر دید

هزار و نهصد و پنجاه، زخمِ کاری را            مـیـانِ قـائـلـه بـر پـیـکـرِ بـرادر دیـد

در آن مـیـانه به خـیـمه رسـید امّـا آه            میان آتـش و خـون قـتـلگاهِ دیگر دید

برای گفتنِ از او زبانِ غـم لال است

به چشم دید حسینش میانِ گودال است

طبعی که هوای تو به سر داشته باشد            در وصف تو بر وحی نظر داشته باشد

هر واژه که نیت کند از حمزه بگوید            بایست که آن واژه جگـر داشـته باشد

باید قـلـم از شـهـپـر جـبـریـل بگـیـرد            تا از سـر کـوی تو خـبـر داشته باشد

جز سـینه تو که شده افـلاک اسـیرش            ما سـیـنه نـدیـدیـم که پـر داشـته باشد

در وصف تو این گریهٔ عجز است نوشتیم            جز اشک مگـر ابر هـنر داشته باشد

تو حمزه‌ای و عز ملک سجده به نامت

لا حــول ولا قــوة الا بــه مــقــامــت

ای هـیبت چـشـمان تو شمشیر پیـمبر            در چـلـۀ ابـروی خـمـت تـیر پـیـمـبر

چون حیدر کرار که شد شـیر خداوند            زیـبد که بگـویـنـد تو را شـیر پیـمـبر

لشکر صف مژگان تو را دید به هم ریخت            برخاست از این رزم تو تکبیر پیمبر

هر سو که زدی گام در آن صحنۀ پیکار            شد مـیـمـنه تا میـسـره تـسخیر پیـمبر

عـاشق شود آئـینۀ مـعـشوق سرانجـام            پیداست به رخـسار تو تـصویر پیمبر

با قامـتت افـراشـته شد پـرچم عـشاق

با خون تو سرخ است دل مغرب و اشراق

در لحظۀ افتادن تو عرش زمین خورد            پیشانی پیغمبر از این ثانیه چین خورد

جرأت به دل دشمنت افـتاد پس از تو            سنگی به نبی زد که شکافی به جبین خورد

اول نفـرِ ایل که پـهـلـوش شـکـسـتـند            سر رشتۀ این روضه به نام تو چنین خورد

آهی که به پاخاست از آن قلب دریده            تیری شد و بر بال و پر روح الامین خورد

 پیغمبر دین ماند و علی شد سپر آن‌قدر            نزدیک نود زخم به سرتا سر دین خورد

بر روی تن مـثـلـه‌ات افـتـاد پـیـمـبـر

دل‌خون شده از داغ تو، دلواپس خواهر

ای کاش که خـواهر به کـنار تو نیاید            قــرآن مُـجـلّـد بـه عــبـا را نـگـشـایـد

ای کاش نـبـیـند تن مـثـلـه شـده‌ات را            ورنه ز تـنـش جـان به یکی آه در آید

کس تـاب نـدارد تن صد پـاره بـبـیـند            از زینب کـبـری فـقط این کار بر آید

این داغ فقط سهم دل زینب کـبراست            آشـفـتــه کــنــار تـن آشــفــتـه بـیــایـد

جز زینب کبری نتوان یافت کسی را            بـا داغ در آغـوش، خـدا را بـسـتـایـد

بر حـال عـقـیـله دل افـلاک برآشفـت

با کعب نی آن روز عدو تسلیتش گفت

هرگاه مـصطـفی به تو گرم نظاره بود            از بهر او وصال تو فیضی دوباره بود

بر ذره ذره پیـكـر خـورشـیدی‌ات قـسم            خورشید آسمان به تو غـرق نظاره بود

هر لالـه‌ای ز داغ تو با داغ خو گرفت            صحرای لالـه‌گـون اُحـد پُـرشراره بود

دل گركه سنگ بود ز سوگ تو آب شد            ای آنكه بـستر تن تو سنگ و خاره بود

هر عضو پیكرت ز شهادت نشانه داشت            چون پیـكـر حـسین تنت پـاره پـاره بود

عـنوان سـیـدالـشـهـدائی سـزای تـوست            ای آنكه زخـم‌هـای تنت بی شـماره بود

زهرا ز داغ روی تو پیوسته گریه كرد            این آسمان عصمت حق، پُر ستاره بود

تنهـا نشد مـدیـنه به سوگ تو نوحـه‌گـر            قـبر شـریف و پاک تو دارالـزیاره بود

در این حدیثِ درد «وفائی» به گریه گفت:            مقصود من ز شرح غـم تو، اشاره بود

قـوّتِ بازوی من بود كه افتاده به خاک            همۀ نیـروی من بود كه افـتاده به خاک

این همان است كه یاریِ ولایت می‌كرد            مثلِ یک شیر زِ اسلام حـمایت می‌كـرد

در اُحُد هر كه به خونِ جگرش می‌گِرید            هر پسر بر سرِ نَعـشِ پـدرش می‌گِـرید

ای عمو جان به سرِ پیكرِ تو گریه كـنم            من به جای پـدر و مـادرِ تو گـریه كـنم

مثلِ تو هیچ كسی كُشته در این صحرا نیست            به خدا هیچ كسی چون تو شهید، اینجا نیست

چه سرش آمده هر عضوِ تَنَش مُثله شده            گوش و بینی و دو دست و دهَنَش مُثله شده

فكـری امـروز به حالِ بَـدَنَـش باید كرد            شُده با خار و گیاهی؛ كَـفـَـنَش باید كرد

صورتش زود بپوشان كه زِ رَه خواهَرِ او            تا رِسـد خـاک به سَر ریزد بـالا سَرِ او

خواهرش گر برسد موی پـریشان بِكُـند            دشت را گـریۀ او شـامِ غـریـبـان بِـكـُند

در غـم دلـبـر خـود پـاره گـریـبـان بكند            خـواهـرانه دل ما را همه سوزان بكـند

مَگـُـذاریـد صَــفــیّــه بـرسـد تـا ایـنـجــا            مَـگـُذاریــد بــبـیـنـَد رُخِ خــونـیـنـَش را

لحظه‌ای سخت‌تر از ماندنِ من اینجا نیست            بدنت هست، ولی بَر تنِ تو اَعضا نیست؟

زِرِهَت پاره، كمان و سِپَرَت باقی هست            جگرت نیست ولی شُكر، سَرَت باقی هست

باز هم شُكر عمو رأسِ تو بَر نیزه نرفت            باز هم شُكر كه در حَلقِ تو سَرنیزه نرفت

نزده بوسه به پاره گـلـویت خـواهـرِ تو            با صَفـیه كه نزد حـرف زِ نیـزه سرِ تو

ای عمو رأسِ تو در بزمِ شرابی كه نرفت            به تماشا سوی هر شهرِ خرابی كه نرفت

باز هم شُكر سَرِ پاكَت عَمو چوب نَخورد            گاه دندان و گَهی پاره گَلو چوب نَخورد

اَلاَمان وای حُتسین؛ وای سَرِ شاهِ شَهید            تا نَـفس هَست مَرا، گویم: "مالی لِیزید"

هـمیـشه قـوّت قـلـب تـمـام لـشکـر بود            امیـرِ صـف شکـن جـنـگ نابرابر بود

زمـانـه سـردتـر از سـرد می‌شد اما او            هـمـیـشـه مـایـۀ دلـگـرمـی پـیـمـبر بود

به کـوری هـمـه هـنـدهـای ایـن عــالـم            رشید بود و جگر داشت، یک دلاور بود

رسید و کوه احد را به یک نظر لرزاند            اگر غلط نکـنم قوم و خویشِ حیدر بود

میان معـرکه هرچند ذوالـفـقـار نداشت            خـم دوابـروی او ذوالـفـقـار دیگـر بود

قدم قـدم شده جـنگ، رنگ دشمن زرد

چـقـدر مثل علی حمله می‌کند این مرد

گـرفـتـه جـذبـۀ نـامـش تـمام مـیـدان را            زمـیـن زده کـمـر قـوم نـامـسـلـمـان را

خـبـر دهـیـد هـمـان شـیـر آمـده، آنکـه            شکـسـته فـرق ابوجـهـل‌های دوران را

گرفته است دو شمشیر در نبرد به دست            گـریز داده یکی جـسم را یکی جان را

علی و حـمزه، بنازم به عرصۀ جنگی            که جلوه‌گر شده طوفانِ پشت طوفان را

شـبـیه شـیر حـق، آمـادۀ شکـارست او

به جنگ بدر قسم، ماهِ روزگارست او

چـنـان به شـانه عـلم بعد او نهاده علی            که با وجـود نـود زخـم، ایـسـتاده عـلی

به تیغ ابروی مستش قسم که در پیکار            نکرده است ز شـمـشـیر استـفـاده علی

به حفـظ جان پیـمبـر موظف است اگر            ز داغ پر زدنِ حـمـزه جان نداده عـلی

علی و حرف نود زخم معنی‌اش این است            که بعد حمزه نجنگـیده است ساده علی

صدا زدند: نبی کشته شد؛ خیالات است            بگو پـیـمـبر ما خـوانـده است نـادعـلی

دوباره خار به چشم، استخوان میان گلوست

فقط اشاره به تاریخ می‌کـنم ای دوست

قرار بود به ما فـیضی از سحـر بدهی            به قدر بال مگس اشک مختصر بدهی

ضمانـتی است برای سلوک اهل سحر            اگر زمـان مـنـاجـات چـشـم تـر بـدهی

میان شعله نشستن عروج پروانه است            مرا تو عـاقـبت از پای شمع، پر بدهی

وصال عاشق و معـشـوق دردسر دارد            به دست و پات می‌افتم که دردسر بدهی

کجای شهرِ نفس‌گـیر نـدبه می‌خـوانی؟            بـنـاسـت گـاه‌گـداری به ما خـبـر بدهی

نشسته‌ام سر این کوچه، گریه می‌خواهم            نشـسـته‌ام که به من اشک بیشتر بدهی

دل شـکـسـتـۀ عُـشـّاق را نـدیـده بـخــر            چه می‌شود اگر این مرتبه ضرر بدهی

من آه می‌کـشم آنـقـَدر تا که پـاک شـوم            اگـر به آه جـگـر سـوز من اثـر بـدهی

قسم به حضرت زهرا درست خواهم شد            به این خـراب‌تـرین مُهـلـتـی اگر بدهی

شـنـاسـنـامـۀ مـن را بـگـیـر از مـن تـا            برای کـربـبـلایی شـدن،"گُـذر" بـدهـی

به حـقِ پـاره‌جـگـرهـای تـشـنه‌کام اُحُـد            ببخش تا که به من فرصتی دگر بدهی

ندید حـمزۀ خود را، چگـونه مُثـلِه شد!            چطور خواهـر مظلـومه را خبر بدهی

امان ز قلب عـقـیله، چه دید در گودال            تـنی بدون سر و نـیـزه‌خـورده و پامال

رود از جناب دریـا فـرمان گرفته است            یعـنی دوبـاره راه بـیـابـان گـرفته است

تا حرف آب را برساند به گـوش خـاک            در عین وصل، رخصت هجران گرفته است

تجـدیـد نـوبهـار به باران رحـمت است            باران، که خوی حضرت رحمان گرفته است

ای تشنگانِ شهرِ فراموش! خواب نیست            آری، حقیقت است که باران گرفته است

بر جـاده‌های یخ‌زده این ردّ گامِ کیست؟            این بیرق از کجاست که جولان گرفته است؟

بوی مدینه می‌وزد، این شور از کجاست؟            آیا رضاست راه خـراسان گرفته است؟

بر کـشتیِ نجات بگـوئـیدمان که کیست            این ناخدا که دست به سکّان گرفته است؟

ری کربلاست یا تو حسینی که هجرتت            بغداد را چو شام گـریبان گـرفته است؟

ری خاکِ مرده بود، بگـو کـیستی مگر            کاینک به ضرب گام شما جان گرفته است

ایران به دستِ تیغ مسلمان نشد، که حق            این خاک را به قوّتِ برهان گرفته است

بـرهـان تـویـی، که آیـنـه‌واری امـام را            نه نایبی که حکم ز سلطان گرفته است

پـیـغـام غـیـبت است که انـشاد می‌کـنـی            در نوبتِ حضور که پایـان گرفته است

غیبت حضورِ عالم غیب است، وز نهان            خورشید سایه بر سر انسان گرفته است

ری پایتخت عشق علی شد، چنان‌که قم            عشقی که بال بر سر ایران گرفته است

یــا سـیــّد الـکـریــم! نــگــاهِ عـنــایــتـی            تهران تو را دو دست به دامان گرفته است

از تـشـنـگـانِ شهـرِ فـرامـوش یـاد کـن            تا بـشـنـویم بـاز که بـاران گرفـته است

( زمانه بر سر جنگ است یا أباصالح )            دلـم بـرای تو تـنـگ است یا أبـا صالح

در این زمانه دروغ و شقاوت و نیرنگ            مـرام أهـل فـرنـگ است یـا أبـاصـالح

ستبرِ سینهٔ ما را که نذر عشق شماست            کجـا هـراس تـفـنـگ است یا أبـاصالح

خیال سازش و تسلیم در سر ما نیست            که این پـیـاله شرنگ است یا أباصالح

دگر نه وقت گلستان و ترکمنچای است            که هر معـاهـده ننگ است یا أباصالح

دوباره نغمهٔ هَل مِن مُعین به گوش آید            کجا مـجـال درنـگ است یا أبا صـالـح

بـرای آنـکـه سـرایـم حــمـاسـهٔ مــردم            کـمـیت قـافـیـه لـنـگ است یا أباصالح

تا گردش زمـانه و لیل و نهـار هست            نام حسین هست و حسینی شعار هست

این نـام پُـر شکـوه بر اوراق روزگار            جـاوید هـست تا ورق روزگـار هست

تا در دلی ز شوق حقیقت زبانه‌ای‌ست            زین حق‌پرست در همه‌جا حق‌گزار هست

تا مـوج می‌خـروشد و تا بحر می‌تـپـد            یاد از خروش او به صف کارزار هست

تا سر زند سپـیـده و تا بشـکـفـد سحر            خورشید روی او به جهان آشکار هست

تا عدل هست، رایت او هر طرف به‌پاست            تا ظلم هست، نهضت او استوار هست

تا در زمانه رسـم یـزید است برقـرار            سـودای دادخـواهی او برقـرار هست

ای برترین شهید که هر کس خدای را            با چشم دل شناخت، تو را دوست‌دار هست

هرگز مـباد خاطر ما خالی از غـمت            تا گـردش زمانه و لیل و نهـار هست

اگر گاه از تـنور واژه‌هایم نان درآوردم            به وقتش از همین آتشفشان طوفان درآوردم

شهادت مرد میدان خواست؛ دنبالم فرستاد و            من از بین خیابان‌ها سر از میدان درآوردم

بگو؛ فرعون برخیزد؛ ز خواب مرگ این ایام            ببـیـند یوسـفم را از دل زندان درآوردم

غـم آمد تا بـیـندازد مرا در چاه نومیدی            توکل کردم و از چاه غم، ایمان درآوردم

خدایم با من است ای دل، به حکم حسبی الله است            اگر دیدی دمار از لشکر شیطان درآوردم

صدای بمب آمد، رحل‌ها افتاد و منبر سوخت            چقدر از زیر آوار غزل، قرآن درآوردم

قیامت شد شبی، در خواب دیدم روز رستاخیز            گشودم قبر خود را پرچم ایران درآوردم

هرچند از داغ شـقـایـق سوگـواریم            مـا از تــبــار لالـۀ ســرخ بـهـاریـم

دریـای مـوّاج غـمـیم و کـوه دردیم            اما مـیان مـوج سـخـتـی اسـتـواریم

سبز و سفید و سرخ رنگ عزت ماست            بـا پــرچـم الله تـا او رهـسـپــاریــم

سجـیل‌ها، فـتـاح‌ها، خـیـبرشکـن‌ها            موشک به موشک با شکوه ذوالفقاریم

از خارک تا تنب بزرگ و کوچک و قشم            هرمز به هرمز بر فـراز اقـتـداریم

ما در رکاب وارثـان بدر و خـیـبر            هر شب خیابان در خیابان بیقراریم

فـریـادمان "الله اکبر" پـشت جـبهـه            بر قلب دشمن، تیـرهای بی‌شماریم

با خون‌مان بر صفحۀ تاریخ حک شد            مـا فــاتـحـان قـلـه‌هـای افـتـخـاریـم

برای خاکمان این روز و شب‌ها در خیابانیم            و تا هر وقت طولانی شود این جنگ می‌مانیم

به لب الله اکبر، مشت‌هامان هم گره کرده            و با هم دست بر سینه سرود عشق می‌خوانیم

سرود عشق می‌خوانیم و با هم عهد می‌بندیم            که ما تا پای جان تا انتها هـمراه ایرانیم

نمی‌فهمند نادان‌ها، شهادت آرزوی ماست            اگر هر شب بدون دلهره در قلب میدانیم

برای ما نسیمی بیش نیست آواز موشک‌ها            که رو در روی آن شیطان‌صفت‌ها مثل طوفانیم

در این جاده که از یاد خدا جاری‌ست هرگوشه            خـدا با مـاست تا دلـدادۀ راه شـهـیـدانـیم

هر چند که از داغ تو دریای غم‌یم            شمـشـیر فـرو رفـته به قـلب ستم‌یم

تا لحـظۀ انتـقـام از آن خانۀ سـست            چون مشت‌گـره‌کردۀ تو پشت هم‌یم

************

در سـایـۀ اقـتـدار تـو، ایـران است            با عشق تو در سینۀ ما، ایمان است

از شکـل شهـادتت جهـان فـهـمـیده            در مشت‌گره‌کردۀ تو طـوفان است

************

در قـلب جهـان نـور فـراگیر تویی            در سـینۀ شب، تیـغۀ شمـشیر تویی

با دست تو مرگ کـفـر تقـدیر شده            ای مشت‌گـره‌کرده که تکـبیر تویی

************

این خاک همان شکوه مادر زادی‌ست            هـمـواره پُـر از زمـزمۀ آبادی‌ست

روزی که شهـیـدتـر شدی فهـمیدیم            در مـشـت‌گـره‌کـردۀ تو آزادی‌ست

************

پـشت سر خود حـماسه‌ها داشته‌ای            از چهـرۀ کـفـر، پـرده برداشـته‌ای

امضای تو پای مرگ دشمن زده شد            ای مشت‌گره‌کرده کرده چه گل کاشته‌ای!

************

میراث تو در قلب وطن توحید است            یـاد تو پـر از زمـزمـۀ امـیـد است

هنگـام شهـادتـت جهـان روشن شد            در مشت‌گره‌کردۀ تو خورشید است

************

نابـودی آن قـوم خـبیث آسان است            آن قوم که نام دیگرش شیطان است

حس می‌کـنم آیۀ « سیـصلی نـاراً»            در مشت‌گـره‌کـردۀ تو پنهـان است

شب‌های فراق تو چه جانکاه گذشت            تا چـشـم بهـم زدیـم، نـاگـاه گذشت

خـالی شده آسـمـان من از مـهـتاب            ای ماه! ز رفتن تو یک ماه گذشت

محمد طه مؤمنی

مرد است، ببین! شهادتش هم غوغاست            او پـرچـم ایـسـتـادهٔ عـاشـوراسـت

در مشت گره کردۀ آن کوه، هنوز            فـریاد بـلـندِ مرگ بر آمـریکـاست

میلاد عرفان پور

داغی که به قلب ما نهادی، کم نیست            زخمی شده است قامت اما خم نیست

نـابـودی کل صـهـیـون و آمـریکـا            جـبـران نـخ عـبـای آقـا هم نیـست

داود رحیمی

چون عهد قدیم تو، دلت محکم بود            در هر غم و غصه دیدنت مرهم بود

ای راه تو و رسم تو مانـند حـسین            نام تو «شهید» در کنارش کم بود

محمدرضا‌ شفیعی

هـر چـنـد بــلا پـشـت بـلا مـی‌آیـد            یـک روز امـام عـصـر مـا می‌آیـد

غم نیست ستاره‌های ما را بکـشند            خـورشـیـد پس از سـتاره‌ها می‌آید

مریم بسحاق

ای دفـتر کار تو، همان سـنگـر تو            جـانـم بـه فـدای پـیـکـر پـرپـر تـو

هـیهـات! که زیر بار ذلـت بـرویم            سـوگـند به مـشـت لحـظـۀ آخـر تو

سمانه خلف‌ زاده

بنگر به قـیام سـرخ آن سرو رشید            با ظلم نکرد بیعـت و گـشت شهـید

از مشت گـره کـردۀ او روشن شد            سر داد و نداد دست در دست یزید

محمود حبیبی کسبی

این راه برای کفر، سنگستان است            این تنگه برای خصم، قبرستان است

کـشـتـند اگرچه تنـگـسـیـری‌ها را            این خطه پُر از دلیر تنگستان است

عباس احمدی

ما وارث رسـتـمـانِ جـنگـسـتان‌یم            رسـواگـر نیـرنگ فـرنگـسـتـان‌یم

خوشحال مشو که "تنگسیری" رفته‌‌ست            مـا نــیــز دلاوران تـنـگـسـتـان‌یـم

 محمد مرادی

چه مردان دلـیری دارد این خاک            یـلان بی نـظـیری دارد این خـاک

بـگـو بـا تــنــگـه تـا آرام گــیــرد            هزاران تنگسیری دارد این خاک

محمود مربوبی

این خاک که شور گرمسیری دارد            در سـینه صلابت و دلـیـری دارد

آمادۀ پیکار، ببـین صف در صف            این خطه هـزار تنـگـسـیری دارد

حیدر منصوری

هنوز این شور، شور گرمسیری‌ست            هنوز این سنج و دمامِ دلـیری‌ست

حــرامـی‌هــای آمـریـکــا بـدانــنـد            هنوز این تنگه، دست تنگسیری‌ست

میلاد عرفان‌پور

گــل مـا را اگــر از بــاغ چـیـدنـد            بــهــار گــلـشـن مـا را نــدیــدنــد

پـی امـــر امــام خــود بــه دریـــا            هزاران تـنـگـسیری صف کشیدند

سیدهاشم وفای

هرکسی دارد مرید و هرکسی دارد مراد            ما به نسل حـیـدر کـرار داریم اعـتـقـاد

کم اگر هستیم و تنها، باز بی‌شک غالب است            قدرت ایـمـان مـا بـر لـشـکـر ابن زیـاد

داغـدار آن ابـر مـردیـم که مثل حـسـین            «نه» به بیعت گفت و عمری پای قولش ایستاد

بارها می‌گفت راهی نیست تا فتح الفتوح            در مـسـیر قـله باید رفـت، بـاید وا نـداد

سرو بود و سرو ماند و شد پناه مردمش            زیر رگـبار شعـار زنـده باد و مرده باد

فاتح دنیاست بی لشکرکشی آن مرد که            در درون سیـنۀ مسـتضعـفان دارد ستاد

نقشۀ پیروزی ما را چه خوش ترسیم کرد!            در همان مشت گره کرده است، یعنی اتحاد

سرخ است افق، خون تو پاشیده بر افلاک؟            یا پرچم صبح است همین پیرهن چاک؟

دیـدیم شبـیـخـون زده بر شـام پـریـشان            والصبح که جاری شده بر آن لب عطشان

ما را غـم تو کـشت و حـیـات ابـدی داد            وآن مشت گره کرده که شد جرأت فریاد

لا گـفـتی و الّا شدی ای قـامت توحـید!            ای خون تو جوشنده‌تر از چشمهٔ خورشید!

یادی‌ست پُـر از زمزمه و خاطره یادت            محـبوب شهـیدانی و معـشوق شهـادت!

ای چشمهٔ بی‌تاب حیات، ای عطش سرخ!            دل برده‌ای از آب حیات، ای عطش سرخ!

عـشاق تو دلـتـنـگ‌تـرین لـشکـر عـالـم            آواز «لـــثــارات » بـــرآرنـــد دمـــادم

کِی تن به سـتم‌ می‌دهد و دست به اَعـدا            نسلی که تو را دید و شنید از تو رجزها:

بیعـت نکـنـد مـثـل من و دست یـزیـدی            رفتی و چنین گـفت شهـیدی به شهـیدی

ای خون تو جوشنده‌تر از چشمهٔ خورشید            یورِش ببر اینک به شب خـستهٔ تـردیـد

مـا پـا به رکـابـیـم پـدر! تـا بـرسـد یـار            ای رجـعـت تو ناب‌تـرین لحـظهٔ دیدار!

اینک شما و میدان، مردم به هوش باشید            در کوچه و خیابان، پرچم به دوش باشید

رزمندگان ما در خـشم و خروش هستند            مثل دلـیرمـردان، خشم و خروش باشید

فـریادتان شکـوهِ شور است و استـقامت            هرگـز مـبـاد آن‌که یک دم خـموش باشید

چون کوه استوار و چون رعد شعله‌پیما            موجید موجِ دریا، در جنب و جوش باشید

وقت طواف عشق است، این اعتکاف عشق است            احـرام خـون ببـنـدیـد، آلالـه‌پـوش باشید

پـشـت سر ولایت، تا پـای جـان بمـانـید            پا تا به سر به امرِ، رهبر به گوش باشید

در راه حفظ ایران، خفته به خون شهیدان            باشد پـیام آنـان، مـردم به هـوش باشید!

بیشه خالی نیست ای کفتار؛ شیران را ببین            حمله کردی؟ پاسخِ شیرانِ غُرّان را ببین

ناو آوردی، رجز خواندی که طوفان می‌کنی؟            گاوِ حیران مانده در چنگالِ شیران را ببین

جنگ را آغاز کردی از حماقت، از غرور            ما رقم خواهیم زد؛ بنشین و پایان را ببین

جـنگِ احـزابی عـلیه ما به راه انداخـتی            بعد از این تدبیرِ جنگِ قومِ سلمان را ببین

هفته‌ها از جنگ طی شد؛ مانده‌ای در گِل، ولی            مردمِ سرزنـده و پرشـورِ ایران را ببین

سیلیِ جانانه از مردانِ میدان می‌خوری            پشتِ این مردانِ در میدان، خیابان را ببین

«وَأَعِدّوا» با تمامِ قـوّت، ای سیّدِ مجید!            عزمِ ما، دستِ خدا، اعجازِ قرآن را ببین

کیست این هر شب به دریای خیابان می‌دود            هر شب از نو، خون به رگ‌های خیابان می‌دود

هر طرف رو می‌کنم فریاد حیدر حیدر است            این خیابان است یا میدان جنگ خیبر است

پرچـم غـیرت به دست سربداران وطن            آی مردم! مردم این جان شما، جان وطن

سردهید اینک شعار مرگ بر قـابیل را            مشـتـتـان بر باد خواهد داد اسـرائیل را

هر شب از خانه بیا بیرون، خیابان را بیین            راز جـمهـوری اسـلامی ایران را ببـین